ხელი აიწია

მოკლედ, ვწერ ნაჩქარევ პოსტს.

ვინც იცით და ვინც არ იცით, დღეს თსუ–ის სტუდენტთა საინიციტივო ჯგუფი აწყობდა პრეზენტაციას, რომელიც ეხებოდა უნივერსიტეტში ქართულენოვანი  ლიტერატურის ნაკლებობის პრობლემას.

შეხვედრა ნორმალურად დაიწყო: პრეზენტაცია გავაკეთეთ, ფილმი ვაჩვენეთ, შიგადაშიგ რამდენიმე ტაშიც დავიმსახურეთ დარბაზისგან. შეხვედრაზე იმაზე მეტი ხალხი მოვიდა, ვიდრე ველოდით: თსუ–ის სტუდენტები, სხვა უნივერსიტეტების სტუდენტები, ბლოგერები, თსუ–ის ლექტორები, ადმინისტრაციის თანამშრომლები, თვითმმართველობის წარმომადგენლები და ა.შ. მოკლედ, საკმაოდ ბევრი დაინტერესებული ადამიანი გამოჩნდა.

შეხვედრის მიზანი იყო უნივერსიტეტის ყველა სტუდენტის, ლექტორისა თუ ადმინისტრაციისა თუ თვითმმართველობის წარმომადგენლის გაერთიანება ერთი იდეის გარშემო: ითარგმნოს სახელმძღვანელოები ქართულად. და წესით ასეც უნდა მომხდარიყო, რომ არა ერთი “მცირე” ინციდენტი.

როცა დისკუსია დაიწყო, დარბაზში გამოჩნდა რამდენიმე ისეთი ადამიანი, რომელმაც ღიად დააკმაყოფილა თავისი უკმაყოფილება და საკმაოდ მწვავე სიტყვითაც გამოვიდა. ამ სიტყვებს, წესით, მწვავე პასუხებივე უნდა მოჰყოლოდა, თუმცა პასუხებში, სიმართლე გითხრათ, მუშტებს ნამდვილად არ ვგულისხმობ.

თუმცა, იყო მუშტებიც. რამდენიმე ადამიანს, რომელმაც დისკუსიისას განსხვავებული აზრი გამოთქვა, მარტივად, გაიყვანეს და სცემეს.

არა, თქვენ თვალი არ გატყუებთ, აქ ხელი აიწია. ზუსტად ისე, როგორც ჩვენს ბავშვობაში, ასე, მე–8 მე–9 კლასებში ხდებოდა ხოლმე, უბნის გარჩევებისას.

მე მომიტევეთ, მეგობრებო, მაგრამ ამ სურათის ნახვისას, რატომღაც ჯორჯ ორუელი გამახსენდა.

მე მრცხვენია, რომ ჩვენთან სიტყვის თავისუფლებას დაარტყეს.

მე მრცხვენია, რომ აქ ხელი რამდენიმე ისეთ ადამიანსაც მოხვდა, რომელსაც საერთოდ ხმა არ ამოუღია.

მე მრცხვენია, რომ ასეთი რამეები კიდევ ხდება.

2 წელია, უნივერსიტეტში ვსწავლობ და დღეს პირველად შევესწარი “ხიპიშს”. სულ ტყუილად მეგონა, რომ აქ ღია დისკუსია მიღებული იყო.