ლარს ულრიხი – „ჯერ კიდევ ასე კარგია“ (მეორე ნაწილი)

ინტერვიუს პირველი ნაწილის წასაკითხად დაკლიკეთ აქ.

ძალიან საინტერესო ინტერვიუ ჯგუფ მეტალიკის (Metallica) შემქმნელთან და დრამერთან, ლარს ულრიხთან (Lars Ulrich). ინტერვიუ 2013 წლის 21 ნოემბერსგამოქვეყნდა საიტზე The Talks. ულრიხი მეტალიკის ადრეულ წლებზე, ხელოვნებით მის დაინტერესებასა და სხვა საინტერესო ამბებზე საუბრობს.

LarsUlrich
ერთხელ თქვით, რომ მეტალიკა პროდუქტი არ არის. ეს არის ნამდვილი ადამიანები, რომლებიც ქმნიან ნამდვილ მუსიკას ისე, რომ შედეგბზე არ ნაღვლობენ. ჩემთვის ეს ხელოვნების მნიშვნელოვანი ნაწილია – ქმნიდე რაღაცას მხოლდო შენთვის და სხვა არავისთვის.

რა თქმა უნდა, ჩვენ ვაფასებთ ჩვენს ფანებს და ყველაფერს რაც მათთან ერთად სხვა ყველაფერს, მაგრამ საბოლოო ჯამში რასაც აკეთებ, მაინც საკუთარი თავისთვისაა. ჩემი აზრით, ძალიან ბევრია ისეთი მუსიკა, რომელიც პროდუქტზეა ორიენტირებული და ამაში ცუდი არაფერია. არც სამ წუთიანი სიმღერებია პრობლემა – დინამიკა, რომელიც მეტად ჯდება რადიოს ფორმატში და მასმედიისთვისაც მეტად მისაღებია. ჩვენ, უბრალოდ არასდროს გაგვიკეთებია ეს. როდესაც პროდუქტის გაყიდვა გინდა, ცდილობ, გახადო ის მისაწვდომი რაც შეიძლება მეტი ადამიანისთვის, რომ რაც შეილება, მეტი გაყიდო. ჩვენ ჩვენი საქმისთვის ასე არასდროს შეგვიხედავს. პროდუქტის გაყიდვა რომ გვდომებოდა, კბილის პასტას გავყიდდით და ეგაა.

როგორ ისწავლეთ იმ უზარმაზარ მოლოდინებთან გამკლავება, რომელიც მეტალიკის სახელს თან ახლავს?

ჩემი აზრით, საკუთარ თავზე მუშაობაა საჭირო, როგორც ყველაფერში. საკუთარი თავი უნდა გაწვრთნა, რომ რაღაცეები გაფილტრო. ეს რთულია, მით უმეტეს, დღეს, ინტერნეტის ეპოქაში, როდესაც ყველა თავის აზრს გამოთქვამს, ამიტომაც ძალიან ფრთხილად უნდა იყო, რომ გაიარო იქ, სადაც ზოგი ძალიან ძალიან არასასიამოვნო რამეს გეუბნება. 20 წლის წინ, როდესაც ჩანაწერს გააკეთებდი, კრიტიკა ასეთი რამეებით შემოიფარგლებოდა: „კარგი ჩანაწერია“, „არ ვარგა“, აი რატომ არ არის კარგი ჩანაწერი“. ახლა კი გესმის: „ლარს ულრიხი უნდა მოკვდეს, დედასშევეცი!“ – მიმიხვდით? ახლა ყველაფერი სხვანაირადაა, ბევრად გამანადგურებელია და მთელი ამბავია იმის გარშემო, თუ რას ელის ხალხი, როგორ გამოთქვამს თავის აზრს, მნიშვნელობა არ აქვს, კარგს თუ ცუდს. თუ ყურადღებას მიაქცევ, უნდა ისწავლო, როგორ მოიშორო. უნდა ისწავლო, თუ როგორ იარო მის გარეშე. მე, პრინციპში, საკმაოდ კარგად ვიცავ თავს ამისგან და მგონი, კარგად ვიცავთ ბალანსს.

ბევრი კამათობს იმაზე, რომ მეტალიკას შუა 90-იანებიდან 2000-იანებამდე საზიზღარი სიმღერები ჩაწერა და რომ 2008 წლის ალბომი 20 წლის განმანძილზე თქვენი პირველი დაბრუნება იყო ფორმაში. რას ფიქრობთ ამაზე?

ინტერნეტის ცუდი მხარე ისაა, რაღაც მხრივ ყველაფერი საბოლოოდ ამ პატარა საუნდბიტებად გადაიქცევა. ყველაფერი უფრო და უფრო მცირდება, რადგან ადამიანები უფრო და უფრო ნაკელბ ყურადებას აქცევენ და ცდილობენ, ყველაფერს რაღაც ახსნა მოუძებნონ. როგორ ახსნიდით, განსაზღვრავდით მეტალიკას: „მეტალიკა 80-იანებში რამდენიმე წამყვანი ჩნაწერი ჰქონდა. შემდეგ 90-იანებში დაერხათ, 2000-იანებში კი გამოასწორეს“. თუ ჩავარდნა შუა 9-იანებში გვქონდა, მგონი ალიან კარგია. 4 წლის განმავლობაში 4 ჩანაწერი გამოვუშვით, 96-ში, 97-ში, 98-ში და 99-ში და თუ ეს ალბომები მაინცა და მაინც ჩვენი საუკეთესო ჩანაწერები არ არის, მე მაინც კმაყოფილი ვარ, იმიტომ რომ, მგონია ეს ოთხივე ალბომი ძალიან მაგარია.

და თქვენ როგორ განსაზღვრავდით მეტალიკას?

მისმინეთ, თითოეული ის ჩანაწერი საუკეთესო იყო იმ პერიოდში, როდესაც გამოდიოდა, მაქსიმუმი, რაც შეიძლება ყოფილიყო, საუკეთესო, რასაც ჩვენ ვთავაზობდით. ერთი რამ, რაზეც შემიძლია, ამ 32 წლის შემდეგ თავაწეული ვიყო არის ის, რომ ძალიან გრძელი გზა გამოვიარეთ – ეს სუფთა გზა იყო, გულახდილი გზა, პირდაპირი გზა. ჩვენ არაფერი გვიკეთებია შეფარული მიზნებით, კომერციული მოგებისთვის ან რამე მსგავსი, ამიტომაც ვამაყობ. მგონია, შემიძლია სარკეში ჩავიხედო და ვთქვა – „ყველაფერი კარგადაა“ – რადგან ეს იყო, რასაც ვგრძნობდი იმ მომენტში და გავაკეთე ყველაფერი, რაც შემეძლო. პირველი 32 წლით ძალიან კმაყოფილი ვარ და ვნახოთ, რას მოიტანს შემდეგი 32 წელიწადი.

წლის  ბოლოს 50 წლის გახდებით, რაც, პრინციპში, საკმაოდ ხნიდრამერად გაქცევთ.

მე 49 წლის ვარ, მეგობარო! არა, მისმინე, დედამოტყნული ასაკი ჩემთვის არაფერს ნიშნავს. ბედნიერი ვარ იმით, რომ დიდი ხანია, ვცხოვრობ. მიყვარს მთელი ეს გამოცდილება, მთელი ეს… მინდოდა, მეთქვა, სიბრძნე, მაგრამ არ ვიტყვი. რაც უნდა იყოს ეს მოდის დიდ ხანს ცხოვრებასთან ერთად, ბავშვების ყოლასთან ერთად, როდესაც თვალები ფართოდ გაქვს გახელილი.

ხომ არ ფიქრობთ, რომ ცხოვრების საკმაოდ დიდი ნაწილი წარსულს ჩააბარეთ?

ძალიან ადრე დავიწყე. მეტალიკა 17 წლისამ ჩამოვაყალიბე. როდესაც 18-ის გავხდი, უკვე საკმაოდ ბევრს ვმოგზაურობდით და როდესაც პირველი ალბომი ჩავწერეთ, სულ 19 წლის ვიყავი. უკვე ძალიან ბევრი რამის გაკეთება მოვასწარი საკმაო სიგიჟე იყო და ალიან მაგარი. ბევრიც გავერთე, უცნაური რამეებიც მიკეთებია, ასე რომ ჯერ… ჯერ კიდევ ასე კარგია.

ჩემი აზრით, ძალიან კარგი დამოკიდებულებაა. ერთხელ ვიღაცამ მითხრა, რომ საკუთარი შემოქმედების არასდროს უნდა შეგრცხვეს, რადგან ეს იმას ასახავს, რაც იმ დროს იყავი.

ის ტიპი არ ვარ, რომელიც დაჯდება და „ყველაფერი რაღაც მიზეზის გამო ხდება“ და რაღაც ეგეთ ყლეობებს ილაპრაკებს. მე მჯერა, რომ ადამიანი საკუთარი არჩევნის შედეგია და ყველაფერი რასაც აკეთებ, ერთმანეთთანაა დაკავშირებული. ყველა ქმედებას უკუქმედება მოსდევს. ამ ინტერვიუმაც შეიძლება, დამაფიქროს იმ თემებზე, რაზეც წეღან ვილაპარაკეთ და შეიძლება, ხვალ სამყაროს ოდნავ სხვანაირად შევხედო. ხვალ კი სულ სხვა რამეები მოხდება. არ ვიცი, ძალიან ფილოსოფიურად ჟღერს (იცინის). მაინც, ყველაფერი რაღაცნაირად ერთმანეთთანაა დაკავშირებული და არაფრის შეცვლას არ ვეცდებოდი.

Advertisements

About თავზეხელაღებული მამაძაღლი

Journalist, Photographer, Multimedia reporter based in Tbilisi, Georgia.
This entry was posted in თარგმანი, ინტერვიუ, მუსიკა and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to ლარს ულრიხი – „ჯერ კიდევ ასე კარგია“ (მეორე ნაწილი)

  1. გამოხმაურება: ლარს ულრიხი – „ჯერ კიდევ ასე კარგია“ (პირველი ნაწილი) | ფსევდოლიტერატურული ბლოგი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s